Cerkiew — prostymi słowami

Naczynie do Chrztu przez zanurzenie.

Dolna część ściany nad ziemią; robi się ją mocniejszą, najczęściej z kamienia, by chronić ścianę przed wodą.

Kompozycja, w której Bogurodzica i Jan Chrzciciel (Poprzednik) modlą się do Chrystusa; dała nazwę rzędowi deesis w ikonostasie.

Boczne drzwi ikonostasu — północne i południowe — po obu stronach carskich wrót.

Podwyższone miejsce dla kapłana lub biskupa przy wschodniej ścianie prezbiterium, za ołtarzem.

Twardy, zwarty kamień; dobrze znosi mróz i wilgoć, dlatego nadaje się na schody, cokoły i płyty.

Skrócone imię „Jezus Chrystus” na ikonach.

Święty wizerunek Chrystusa, Bogurodzicy, świętych lub wydarzeń Pisma, namalowany według kanonu cerkiewnego.

Przegroda z ikon oddzielająca prezbiterium od środkowej części świątyni.

Górna, rozszerzona część kolumny lub pilastra, na której opiera się belka lub łuk.

Niewielka budowla modlitewna, zwykle bez ołtarza; stawia się ją przy drogach, na cmentarzach, przy źródłach.

Przeszklona szafka-rama, w której przechowuje się i wystawia ikonę.

Kopuła nad świątynią, zwieńczona krzyżem.

Krzyż z ukrzyżowanym Chrystusem wieńczący ikonostas, po którego bokach często stoją Matka Boża i św. Jan Teolog.

Krzyż z trzema poprzeczkami: górną krótką, główną i dolną ukośną.

Krzyż stawiany przy drogach, przy wjeździe do wsi lub w miejscu pamięci, by się pomodlić.

Niewielka lampka oliwna przed ikoną.

Kamień o wyraźnym rysunku, łatwo się poleruje; robi się z niego ołtarze, posadzki, czasem ikonostasy.

Jasne koło wokół głowy na ikonie — znak świętości.

Główny stół pośrodku prezbiterium, na którym sprawuje się Eucharystię.

Ikona ostatniej wieczerzy Chrystusa z apostołami, często umieszczana na ikonostasie nad carskimi wrotami.

Płaski występ ściany przypominający kolumnę; dzieli fasadę i wzmacnia ścianę.

Cienka, szeroka cegła staroruska, z której wznoszono świątynie epoki książęcej.

Architektonicznie opracowane wejście do świątyni: łuk, obramienie, często schody.

Dolny rząd ikonostasu z głównymi ikonami: stojąc twarzą do ikonostasu, Chrystus jest na prawo od carskich wrót, Bogurodzica — na lewo, obok — ikona święta lub świętego, któremu poświęcona jest świątynia.

Rząd ikon starotestamentowych proroków, którzy zapowiadali przyjście Mesjasza.

Rząd ikon wielkich świąt cerkiewnych, takich jak Boże Narodzenie, Chrzest Pański i Przemienienie; w ukraińskich ikonostasach w jego środku, nad carskimi wrotami, często umieszcza się Ostatnią Wieczerzę.

Poziome rzędy ikon — namiestny, świąteczny, deesis (apostolski), proroczy, czasem praojców; ich liczba i kolejność bywają różne.

Stół w północnej części prezbiterium, na lewo od ołtarza, na którym przygotowuje się dary do Eucharystii (proskomidia).

Typ świątyni, w której cztery ramiona krzyża przykryte są sklepieniami, a nad ich skrzyżowaniem na czterech filarach stoi kopuła na bębnie.

Płyta z napisem lub reliefem upamiętniająca osobę lub wydarzenie; na fasady najczęściej z granitu.

Pole pod łukiem lub w trójkącie frontonu nad wejściem, często z mozaiką lub reliefem.

Półkoliste zwieńczenie górnej części ściany; w świątyniach staroruskich zwykle odpowiada sklepieniu wewnątrz.