Sobór Przemienienia Pańskiego w Żytomierzu: świątynia, którą trzeba było zaczynać dwa razy
Pierwszy żytomierski sobór runął, zanim zdążył stać się soborem: w 1853 roku, gdy do ukończenia zostało już bardzo niewiele, zawaliła się dzwonnica.
W skrócie
| Adres | plac Peremohy 14, Żytomierz |
| Zbudowano | 1866–1874; pierwsza próba od 1851 r. |
| Architekci | K. K. Rochau, E. Gibert, W. G. Szałamow |
| Typ | na planie krzyża, trójnawowy, pięciokopułowy, z dzwonnicą przy fasadzie zachodniej |
| Materiał | cegła; wykończenia z granitu i labradorytu ziemi żytomierskiej |
| Wysokość | 50–53 m (sobór), około 59,6 m (dzwonnica), według różnych danych |
| Status | sobór katedralny eparchii żytomierskiej |
Historia w prostych słowach
Krótka opowieść na 4 minuty. Pełna chronologia ze wszystkimi datami, sporami i źródłami znajduje się niżej, w rozdziale „Chronologia”.
Stara cerkiew na rynku (lata 70. XVIII w. – 1840)
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Żytomierzu jest starsza od dzisiejszego soboru. W latach 70. XVIII wieku na Torhowycy zaczęto wznosić murowaną świątynię dla grekokatolików. Wcześniej stała tam cerkiew bazylianów.
W 1793 roku Wołyń przeszedł do Cesarstwa Rosyjskiego, a w 1796 roku tę cerkiew poświęcono jako prawosławną. Stała się soborem miejskim. W 1804 roku Żytomierz został ośrodkiem guberni. 1 października 1840 roku przeniesiono tu katedrę biskupią (strona soboru podaje rok 1841). Duże miasto potrzebowało dużego soboru.
Sobór, który runął (1844–1858)
Pierwszy projekt powstał w Petersburgu w 1844 roku. Budowa ruszyła około 1851 roku na miejscu starej cerkwi. Nowa świątynia miała być przestronna, ceglana, z wysoką dzwonnicą.
W 1853 roku, gdy prace były prawie ukończone, dzwonnica zawaliła się i zniszczyła znaczną część soboru. Przyczyny podaje się różne: zbyt słaba cegła i błędy w obliczeniach. W 1858 roku obok ruin poświęcono tymczasową drewnianą cerkiew. Same ruiny rozebrano w 1864 roku (według innego źródła w 1865).
Nowy sobór (1866–1874)
Nowy sobór założono w 1866 roku, nieco na południe od poprzedniego. Aby nie powtórzyć błędów, sprowadzono doświadczonych budowniczych. Jedne źródła mówią, że pracowali przy soborze św. Izaaka w Petersburgu, inne, że przy soborze Chrystusa Zbawiciela w Moskwie.
Nad projektem pracowali K. K. Rochau, E. Żybier i W. H. Szałamow. Według innej wersji pierwotny pomysł należał do barona von Mikwitza, a pozostali go dopracowali. Budowa trwała osiem lat i kosztowała około 337 tysięcy rubli.
30 sierpnia 1874 roku arcybiskup Agafangel poświęcił główny ołtarz. Sobór wyszedł na planie krzyża, trzynawowy i pięciokopułowy, a przy fasadzie zachodniej stanęła wysoka dzwonnica. Ściany wykończono granitem i labradorytem z Żytomierszczyzny.
Wewnątrz stanął rzeźbiony dębowy ikonostas według szkiców Szałamowa. Wykonał go mistrz M. Murashko. Ściany pokryto malowidłami olejnymi, a ikony i malowidła ścienne wykonał akademik Wasiljew. Główną świętością uważano dawną ikonę św. Bazylego Wielkiego.
Lata sowieckie (1930–1941)
W 1930 roku zrzucono z dzwonnicy dzwony. Największy ważył około 8,2 tony. Według generalnego planu miasta sobór miał zostać rozebrany, a na jego miejscu miał stanąć Dom Armii Czerwonej, ale zamiaru nie zrealizowano.
Datę zamknięcia źródła podają różnie: 1931 lub 1932 rok. Najpierw planowano muzeum, lecz ostatecznie urządzono magazyn. W 1932 roku zniszczono ikonostas. Od 1933 roku w budynku mieściło się archiwum państwowe. W 1936 roku dawna ikona św. Bazylego znikła bez śladu. Tymczasem wierni potajemnie przenieśli szczątki hierarchów ze sklepień.
Nabożeństwa wznowiono w 1941 roku, podczas okupacji niemieckiej. Od tamtej pory nie były już przerywane.
Dziś (1991 – 2025)
W 1991 roku sobór zwrócono eparchii żytomierskiej. W 1993 roku szczątki hierarchów odnaleziono i ponownie pochowano w soborze. W półpiwnicy urządzono ciepłą cerkiew św. Anastazji. Dziś jest to czynny sobór katedralny eparchii żytomierskiej.
Osobna jest historia ziemi pod soborem. Rada miejska przekazała ją soborowi w stałe użytkowanie, a w 2023 roku mer poinformował, że samych dokumentów o przekazaniu nie znaleziono.
Słowniczek
| Słowo | Co oznacza |
|---|---|
| Unicki, greckokatolicki | Kościół, który modli się w obrządku wschodnim, ale uznaje władzę papieża |
| Bazylianie | Greckokatolicki zakon |
| Katedra | Siedziba biskupa; „przenieść katedrę” to przenieść jego siedzibę do innego miasta |
| Eparchia | Okręg kościelny, którym kieruje biskup |
| Sobór katedralny | Główna świątynia eparchii, w której urzęduje biskup |
| Ikonostas | Ściana z ikonami między ołtarzem a resztą świątyni |
| Kaplica boczna (pryłtar) | Mały ołtarz z boku głównego |
| Krypta | Podziemne pomieszczenie pod świątynią, w którym chowa się zmarłych |
| Labradoryt | Ciemny kamień z niebieskawym połyskiem |
| Hierarcha | Biskup lub arcybiskup |
Kronika
Liczby w nawiasach kwadratowych to numery źródeł na liście na dole strony. Zapis „według …” oznacza, że fakt potwierdza tylko jedno źródło. Rozdział „Podania” to przekazy i legendy: zapisano je w źródłach, ale nie zostały potwierdzone dokumentami.
Przedhistoria: miejsce, katedra
- lata 70. XVIII w.
Na Torhowycy, gdzie stała cerkiew bazylianów (według Tumanyka zniszczona już w 1771 r.), zaczęto wznosić kamienną unicką cerkiew Przemienienia Pańskiego. Według strony soboru; Tumanyk pisze tylko o zniszczonej cerkwi bazylianów, a nie o nowej świątyni. [1, 2, 13]

lata 1770.: początek budowy cerkwi na Targowicy (rekonstrukcja umowna). Ilustracja: IKONASTONE - 1793
Po drugim rozbiorze Polski Wołyń i Żytomierz przeszły do Imperium Rosyjskiego. Według Encyklopedii Ukrainy. [11]

Lata 90. XVIII w.: pierwsza murowana cerkiew. Ilustracja: IKONASTONE - 1796
Dawną unicką cerkiew poświęcono jako prawosławną; stała się soborem miejskim. Według strony soboru. [1, 13]

1796: poświęcenie cerkwi jako prawosławnej (rekonstrukcja umowna). Ilustracja: IKONASTONE - 1797
W Żytomierzu ulokowano sztab gubernatora. Według WUE. [12]
- 1804
24 czerwca (według niektórych źródeł — 26 czerwca) Żytomierz stał się centrum guberni wołyńskiej i siedzibą katedry eparchii. [7, 11, 12, 13]
- 1821
Aleksander I obiecał pomyśleć o godnej świątyni soborowej w Żytomierzu, ale nie miało to praktycznych skutków. Według Tumanyka. [2]
- 1840
1 października katedrę biskupią przeniesiono do Żytomierza (strona soboru podaje rok 1841). Wcześniej mieściła się w Ostrogu, Annopolu i Ławrze Poczajowskiej, a sobór mieścił się najpierw w starym drewnianym budynku stacji pocztowej. [1, 2, 7, 13]
Pierwsza budowa i zawalenie
- 1844
W Petersburgu sporządzono projekt, który przewidywał wykorzystanie murów dawnej świątyni; autora nie wskazano. [1, 2, 7, 8]
- 1851
Rozpoczęła się budowa na Torhowycy. [1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 10]

1851–1852: pierwsza budowa soboru. Ilustracja: IKONASTONE - 1853
Prawie ukończony sobór runął: zawaliła się dzwonnica i zniszczyła znaczną część świątyni. Według źródeł przyczyną były błędy w obliczeniach i słaba miejscowa cegła. [1, 2, 3, 6, 7, 8, 10]

1853 rok: po zawaleniu się dzwonnicy. Ilustracja: IKONASTONE - 1858
Przy ruinach działała tymczasowa drewniana świątynia: według strony soboru — Przemienienia Pańskiego, według Tumanyka i Kiev Tour — cerkiew św. Aleksandra Newskiego (Hilarionowska). [1, 2, 7]

1858 rok: tymczasowa cerkiew. Ilustracja: IKONASTONE - 1861
Obok soboru, na Placu Soborowym, stała kaplica upamiętniająca zniesienie poddaństwa (19 lutego 1861 r.). Według „Telehrafu”. [21]
- 1864
Ruiny pierwszego soboru rozebrano (strona soboru podaje rok 1865). [1, 3, 13]
Nowy sobór
- 1866
Położono fundamenty nowego soboru, nieco na południe od poprzedniego. Budowę nadzorowała specjalna komisja; według Tumanyka stanął na jej czele inżynier-pułkownik Ottobald Glazer. [2, 6, 7]

1866–1872: wznoszenie nowego soboru. Ilustracja: IKONASTONE - 1866–1874
Projekt opracowali K. Rachau (Rochau), E. Gibert i W. Szałamow; strona soboru wskazuje jako autora pierwotnej koncepcji barona von Mikwitza, a Karola Majewskiego, Giberta i Rochaua jako tych, którzy ją dopracowali. [1, 2, 3, 7]
- 1866–1874
Głównym wykonawcą był żytomierski kupiec pierwszej gildii Kiprian (Kuprijan) Laszkow; według Tumanyka i Zhytomyr Day po zakończeniu prac otrzymał osobiste szlachectwo i stanowisko burmistrza. [2, 6]
- 1871
Wołyński zarząd gubernialny postanowił zlikwidować sąsiednie sklepy i założyć wokół soboru park miejski; założono go w 1886 r. Według Kiev Tour. [7]
- 1874
30 sierpnia arcybiskup wołyński Agatangel (Sołowjow) poświęcił główny ołtarz trzyołtarzowego soboru. Według sobory.ru prawą kaplicę poświęcono następnego dnia, lewą — 1 września (biskup ostrogski Justyn). [2, 3, 7]

1874 rok: poświęcenie soboru. Ilustracja: IKONASTONE - 1874
Budowa kosztowała 336 865 rubli, bez ikon i wyposażenia. [2, 6, 7]
Rozkwit w czasach imperium
- 1876
8 marca w Żytomierzu zmarł arcybiskup Agatangel; pochowano go w soborze. [2, 14]

Sobór katedralny Przemienienia Pańskiego w Żytomierzu: dawny budynek sprzed 1858 r. i sobór z lat 1866–1874, rycina z XIX w. Wikimedia Commons, domena publiczna - 1885
Zmarł arcybiskup Tichon (Pokrowski); według strony soboru i Tumanyka pochowany w krypcie. [1, 2]
- 1888
Według opisu z 1888 r. główny dzwon soboru ważył 515 pudów 8 funtów (około 8,4 t). Według sobory.ru. [3]
- 1902
13 kwietnia zmarł arcybiskup Modest (Strelbicki); według strony soboru i Tumanyka pochowano go w krypcie, według „Azbuki wiary” — w Ławrze Poczajowskiej. [1, 2, 15]
- 1902–1903
Według strony soboru arcybiskup Antoni (Chrapowicki) urządził w dolnej świątyni kaplicę św. Anastazji Rzymianki i przeniósł tam jej głowę; według Zhytomyr Day dolną świątynię otwarto w 1903 r. „Azbuka wiary” i Zhytomyr Day wiążą pojawienie się głowy z arcybiskupem Modestem (lata 60. XIX w.), co nie zgadza się z latami jego posługi. [1, 6, 16]
Okres sowiecki i wojna
- 1930
Według planu generalnego Żytomierza sobór miano zburzyć, a na jego miejscu wznieść Dom Armii Czerwonej; zamiar pokrzyżowała wojna. Według sobory.ru w tym samym roku zrzucono dzwony z dzwonnicy i oddano na złom, największy ważył 8,2 t (Zhytomyr Day odnosi to do 1931 r.). [2, 3, 6, 7]
- 1931
Sobór zamknięto dla nabożeństw (sobory.ru podaje rok 1932). Planowano muzeum, ale urządzono magazyn; krypty zbezczeszczono, a wierni potajemnie przenieśli szczątki hierarchów. [1, 2, 3, 6]
- 1932
Zniszczono ikonostas i kiot. Według strony soboru i sobory.ru. [1, 3]
- 1933
Budynek przekazano na państwowe archiwum. [1, 2]

1933 rok: sobór zamieniony na archiwum. Ilustracja: IKONASTONE - 1936
Dawna ikona św. Bazylego Wielkiego zaginęła bez śladu. Według Via Regia. [5]
- 1941
Podczas okupacji niemieckiej wznowiono nabożeństwa i odtąd już ich nie przerywano. [1, 2, 6, 18]
- 1988
Przy świątyni postawiono pomnik z okazji 1000-lecia chrztu Rusi. Według strony soboru. [1]

1988: pomnik tysiąclecia chrztu (rekonstrukcja umowna). Ilustracja: IKONASTONE
Historia najnowsza
- 1991
Sobór, którego część cokołowa do tej pory służyła za magazyn, przekazano eparchii żytomierskiej. [6, 13]
- 1993
Odnaleziono i ponownie pochowano w soborze szczątki hierarchów. 22 czerwca tego roku eparchię przemianowano na żytomierską i nowogradwołyńską (według Tumanyka). [1, 2, 13]
- 2011–2018
Rada miejska przekazała pod sobór w stałe użytkowanie działkę przy placu Peremohy 14. Według „Suspilne” (2023). [17]
- 2023
W kwietniu rada miejska badała archiwa; burmistrz poinformował, że nie znaleziono dokumentów o przekazaniu soboru. [18, 19]
- 2025
13 kwietnia (Niedziela Palmowa) w soborze odprawiono liturgię pod przewodnictwem metropolity żytomierskiego i nowogradwołyńskiego Nikodema; eparchia UKP przedstawia sobór jako czynny sobór katedralny. [20]
Utracone i odtworzone
| Co | Było | Co się stało | Gdzie jest teraz |
|---|---|---|---|
| Dawna świątynia na Torhowycy | Cerkiew bazylianów, następnie unicka świątynia z XVIII w. | Zniszczona (1771) albo przebudowana; fragmenty miały wejść do nowego soboru (projekt z 1844 r.) | Nie zachowała się; na jej miejscu stoi sobór [1, 2, 8, 13] |
| Pierwszy sobór | Budowa 1851–1853 | Prawie ukończony, zawalił się w 1853 r. | Ruiny rozebrano w 1864 r.; nowy zbudowano nieco na południe [2, 3, 6, 7] |
| Pierwsza dzwonnica | W składzie soboru 1851–1853 | Zawaliła się w 1853 r. | Nowa dzwonnica, około 60 m, czterokondygnacyjna (według Tumanyka — trzykondygnacyjna) [2, 6, 9, 10] |
| Tymczasowa drewniana świątynia | 1840–1858 / 1858 | Istniała do ukończenia nowego soboru | Nie zachowana [1, 2, 7] |
| Ikonostas | Dębowy, według szkiców Szałamowa, mistrz Muraszko | Zniszczony w 1932 r. | Obecnie działa inny ikonostas [1, 3] |
| Dzwony | Przed rewolucją główny 515 pudów 8 funtów | Według sobory.ru zrzucone w 1930 r., największy 8,2 t | Główny dzwon 500 pudów (Via Regia, Zhytomyr Day — 8 t); Turpravda pisze o nowym dzwonie 750 kg [3, 5, 6, 9] |
| Ikona św. Bazylego Wielkiego | Główna świętość; według podania przywieziona przez Włodzimierza (obraz z owruckiej cerkwi św. Bazylego) | Zaginęła bez śladu w 1936 r. | Utracona [3, 5] |
| Głowa św. Anastazji Rzymianki | Dolna świątynia, kaplica | Zaginęła w czasach sowieckich; według „Azbuki wiary” pojawiła się w 1941 r. i znów zaginęła | Miejsce przechowywania nieznane [1, 16] |
| Groby hierarchów | Krypta (Agatangel, Tichon; według strony soboru — także Modest) | W 1931 r. krypty zbezczeszczono, szczątki ukryto | W 1993 r. odnaleziono i ponownie pochowano [1, 2, 13] |
| Nabożeństwa | 1874–1931 | Przerwane zamknięciem | Wznowione w 1941 r., bez przerw [1, 2, 6] |
| Przestrzeń wokół soboru | Sklepy na Torhowycy | W 1871 r. postanowiono je zlikwidować; w 1886 r. założono park | Plac Soborowy i skwer [7, 21] |
Architektura
Styl soboru to styl rosyjsko-bizantyjski w eklektycznym ujęciu; Via Regia i travels.in.ua dostrzegają w nim także motywy architektury Rusi Kijowskiej XI–XII wieku. W planie świątynia jest krzyżowa i trójnawowa. Nad nią wznosi się pięć kopuł z namiotowymi zwieńczeniami. Do fasady zachodniej przylega czterokondygnacyjna dzwonnica — ta sama część, której zawalenie w 1853 roku przerwało pierwszą budowę.
Według Discover Ukraine sferyczne kopuły i koronkowe wzory elewacji sprawiają, że ciężka budowla wygląda lżej. Travels.in.ua nazywa sobór symbolem Żytomierza i jedną z największych świątyń prawosławnych Ukrainy. Wysokość źródła podają różnie: 50 lub 53 metry dla soboru, około 59,6 metra dla dzwonnicy.
Poniżej — dwa elementy świątyni: na zdjęciu i na rysunku. Rysunki pokazują formę, a nie dokładne wymiary.
Dzwonnica


Czterokondygnacyjna dzwonnica przylega do fasady zachodniej i według sobory.ru sięga około 59,6 metra — wyżej niż sam sobór. Po zawaleniu się w 1853 roku właśnie ta część stała się dla budowniczych głównym egzaminem.
Kopuły z namiotowymi zwieńczeniami


Pięć kopuł stoi nad krzyżowym, trójnawowym planem i ma namiotowe zwieńczenia. Nadają sylwetce ostrości, a sferyczne formy kopuł, według Discover Ukraine, wraz z koronkowym wystrojem elewacji odciążają masywną bryłę.
Niuanse, które łatwo przeoczyć
Wykonawca, który został szlachcicem. Zhytomyr-day.com pisze, że główny wykonawca budowy, kupiec Kuprijan Laszkow, po zakończeniu prac otrzymał szlachectwo i został burmistrzem miasta. To samo pisze A. Tumanyk w artykule w „Visnyk TDABU” (2019), ale oba teksty prawdopodobnie opierają się na wspólnym źródle, więc dokumentalnego potwierdzenia nie widzieliśmy.
Błąd naprawiali ludzie z wielkich budów. Po zawaleniu się na budowę, według Discover Ukraine, zaproszono specjalistów, którzy pracowali przy soborze św. Izaaka; strona soboru wspomina budowniczych soboru Chrystusa Zbawiciela. To rzadki przypadek, gdy historia świątyni wprost zachowała pamięć o niepowodzeniu inżynierskim i o tym, jak je naprawiano.
Dzwon słychać z dwudziestu kilometrów. W 1930 roku stare dzwony zrzucono z dzwonnicy i oddano na złom; największy, według sobory.ru, ważył około 8,2 tony. Dziś, według Via Regia, główny dzwon soboru waży 500 pudów — około ośmiu ton — i słychać go z odległości dwudziestu kilometrów; Turpravda natomiast pisze, że nowy główny dzwon waży 750 kg, a pierwotny, ważący ponad 8 ton, zdjęto. Dzwonnica, przez której zawalenie kiedyś przerobiono cały projekt, znów ma głos, choć waga nowego dzwonu w źródłach jest różna.
Ikona przywieziona przez Włodzimierza — podanie. Według podania ikonę świętego Bazylego Wielkiego przywiózł z Bizancjum książę Włodzimierz po chrzcie. Według Via Regia zaginęła bez śladu w 1936 roku; sobory.ru wspomina, że ikonostas i kiot, w którym była przechowywana, zniszczono przy zamknięciu świątyni. Obie wersje zgadzają się w jednym: ikony już nie ma.
Świątynia pod świątynią. W półpiwnicy soboru urządzono zimową cerkiew świętej Anastazji. Według strony soboru kaplicę świętej męczennicy Anastazji Rzymianki urządził w latach 1902–1903 arcybiskup Antoni (Chrapowicki); przechowywano tu jej głowę, która zaginęła w czasach sowieckich. Według sobory.ru w soborze przechowuje się dziś cząstki relikwii, wśród nich — świętego Teodora Ostrogskiego.
Zero na mapie miasta. Według strony soboru południowo-zachodni narożnik 60-metrowej dzwonnicy służy jako punkt zerowy współrzędnych na mapach Żytomierza. Pion, który kiedyś runął, stał się punktem odniesienia.
Krypta strzeżona przez wiernych. Według strony soboru i artykułu A. Tumanyka w krypcie pochowano arcybiskupów Agatangela, Tichona i Modesta; według „Azbuki wiary” (azbyka.ru) Modesta pochowano w Ławrze Poczajowskiej. Gdy na początku lat 30. świątynię zamieniono na magazyn, grobowce splądrowano, a wierni potajemnie przenieśli szczątki w bezpieczne miejsce. W 1993 roku odnaleziono je i ponownie pochowano w soborze.
Galeria zdjęć



Kamień i materiał
Mury soboru są z cegły — i to właśnie cegła, jak wyjaśnia Discover Ukraine, zawiodła przy pierwszej budowie. Druga budowa pamiętała tę lekcję. Wykończenia natomiast wykonano z granitów i labradorytów ziemi żytomierskiej. To rzadki przypadek, gdy gubernialny sobór ubrano w kamień wydobyty dosłownie pod stopami: region żytomierski słynie właśnie z tych skał.
Labradoryt ma szczególną właściwość — labradoryzację: pod pewnym kątem światła na ciemnej powierzchni rozbłyskują niebieskie i zielone refleksy. W świątyni oznacza to, że kamień zmienia się razem z człowiekiem, który porusza się w przestrzeni, i razem ze światłem z okien czy świec. Granit obok niego działa jak spokojne tło, bez żadnych błysków. Para dobrana jest trafnie: jeden kamień mówi, drugi trzyma pauzę. Rzeźbiony dębowy ikonostas, o którym piszą źródła, dodaje do tej rozmowy trzeci głos — ciepły materiał pośród zimnych.
Kamień ma jedną niewygodną cechę: dobrze pamięta błędy. Sobór żytomierski to historia o tym, że błąd w materiale czy konstrukcji kosztuje dziesięciolecia. Dlatego w świątyni kwestię kamienia warto rozstrzygnąć, zanim trafi on na obrabiarkę — od kolumn i kapiteli po posadzkę. O możliwościach kamiennego wyposażenia prezbiterium piszemy w artykule „Kamienny ikonostas”.
Inna świątynia ziemi żytomierskiej, w której miejscowy kamień widać w samym murze, to cerkiew św. Bazylego w Owruczu. A jak obrabiano granit tysiąc lat przed Żytomierzem, widać w soborze Mądrości Bożej w Kijowie.
Czy wiecie, że
Drugi sobór kosztował 336 865 rubli i budowano go osiem lat (1866–1874), bez ikon i wyposażenia. [2, 6, 7]
Nowy sobór postawiono nieco na południe od zniszczonego pierwszego. [6, 7]
Aby nie powtórzyć błędów, do budowy zaangażowano specjalistów, którzy pracowali przy soborze św. Izaaka w Petersburgu; strona soboru natomiast wskazuje budowniczych soboru Chrystusa Zbawiciela w Moskwie. [1, 3, 10]
Sobór jest trzyołtarzowy: Przemienienia Pańskiego, św. księcia Włodzimierza i św. Aleksandra Newskiego; na dole — Anastazjowski. [3, 7]
Do 1840 r. katedra biskupia mieściła się w Ostrogu, Annopolu i Poczajowie, a w Żytomierzu najpierw w drewnianym budynku stacji pocztowej. [2, 7]
Już w 1821 r. Aleksander I powiedział, że pomyśli o godnym soborze w Żytomierzu; praktycznych skutków to nie miało. Według Tumanyka. [2]
W 1871 r. zarząd gubernialny postanowił zlikwidować okoliczne sklepy i założyć park; założono go w 1886 r. Według Kiev Tour. [7]
Według strony soboru południowo-zachodni narożnik dzwonnicy służy jako punkt zerowy współrzędnych na mapach Żytomierza. [1]
Według opisu z 1888 r. główny dzwon soboru ważył 515 pudów 8 funtów, czyli około 8,4 t. Według sobory.ru. [3]
Niektóre teksty nazywają architekta Szałamowa Warłamem; Tumanyk i sobory.ru piszą Wołodymyr Hryhorowycz. [2, 3, 6]
Tumanyk opisuje dzwonnicę jako trzykondygnacyjną z graniastym namiotem, inne źródła — jako czterokondygnacyjną, wysoką na około 60 m. [2, 6, 9, 10]
Obok soboru stała kaplica upamiętniająca zniesienie poddaństwa. Według „Telehrafu”. [21]
W WUE zachowano fotografie miasta, wśród nich zdjęcie z soborem z 31 grudnia 1941 r. [12]
Na stronie sobory.ru rok budowy podano jako „między 1857 a 1874”; ESU i WUE podają 1866–1874. [4, 11, 12]
Według sobory.ru przy prawym chórze przechowuje się raka z cząstkami relikwii Teodora Ostrogskiego, Julianny Olszańskiej i Makarego Owruckiego. [3]
Podania
Ikona od księcia Włodzimierza
Według podania dawną ikonę św. Bazylego Wielkiego przywiózł z Bizancjum książę Włodzimierz po chrzcie; sobory.ru dodaje, że obraz pochodził z owruckiej cerkwi św. Bazylego. Via Regia podaje to jako fakt; ikona zaginęła w 1936 r. [3, 5]
Wykonawca — burmistrz
Kupiec Kiprian Laszkow, według Tumanyka i Zhytomyr Day, otrzymał szlachectwo i stanowisko burmistrza za pomyślne ukończenie budowy. Oba teksty prawdopodobnie mają wspólne źródło. [2, 6]
Głowa Anastazji
Według podania głowa św. Anastazji Rzymianki była darem patriarchy antiocheńskiego Hieronima (Hieroteusza); przywiózł ją, według „Azbuki wiary”, arcybiskup wołyński Modest. [6, 16]
Świętość, która się pojawiała
Według podania wiernych, które przytacza „Azbuka wiary”, głowa Anastazji zaginęła w latach sowieckich, pojawiła się w 1941 r. i znów zaginęła. [16]
Szczątki w kryjówce
Według strony soboru, gdy w 1931 r. splądrowano krypty, wierni potajemnie przenieśli szczątki hierarchów w inne miejsce; w 1993 r. je odnaleziono i ponownie pochowano. [1]
Dzwon słychać z dwudziestu kilometrów
Według Via Regia dzwony soboru słychać z odległości do 20 km. [5]
Postacie
- Agatangel (Sołowjow) — arcybiskup wołyński i żytomierski, poświęcił sobór 30.08.1874; zmarł 8.03.1876, pochowany w nim.
- Karl Karłowicz Rachau (Rochau) — akademik architektury, główny autor projektu drugiego soboru; uczeń K. Tona.
- Ernest Iwanowicz Gibert — profesor architektury, współautor projektu, nadzór autorski.
- Włodzimierz Grigoriewicz Szałamow — współautor projektu, autor szkiców ikonostasu.
- Baron von Mikwitz — według strony soboru autor pierwotnej koncepcji.
- Karol Majewski — według strony soboru dopracowywał rysunki.
- Ottobald Glazer — inżynier-pułkownik, przewodniczący komisji w 1866 r. (według Tumanyka).
- Kiprian (Kuprijan) Laszkow — kupiec pierwszej gildii, główny wykonawca.
- Mychajło Wasiljew — profesor malarstwa historycznego, autor ikon i malowideł (w sobory.ru — „F. Wasiljew”).
- Mykoła (A.) Muraszko — mistrz, który wykonał dębowy ikonostas.
- Tichon (Pokrowski) — arcybiskup wołyński, †1885, pochowany w krypcie.
- Modest (Strelbicki) — arcybiskup wołyński od 1889 r., †13.04.1902; miejsce pochówku sporne.
- Antoni (Chrapowicki) — arcybiskup; według strony soboru urządził kaplicę św. Anastazji (1902–1903).
- Aleksander I — w 1804 r. uczynił Żytomierz centrum guberni; w 1821 r. obiecał pomyśleć o soborze.
- Justyn — biskup ostrogski, według sobory.ru poświęcił lewą kaplicę 1.09.1874.
Jak cytować
IKONASTONE. Sobór Przemienienia Pańskiego w Żytomierzu // Przewodnik po świątyniach Ukrainy. URL: https://ikonastone.com/pl/przewodnik/sobor-przemienienia-zytomierz/ (dostęp: DD.MM.RRRR).
Nie wiesz, jak nazywa się wyrób? Przejdź przez świątynię od ołtarza po plac →
Chcesz podarować coś do kościoła? Co podarować do kościoła →
Chcesz upamiętnić bliskich lub poległego parafianina? Pamięć przy świątyni →
Często zadawane pytania
Kiedy zbudowano sobór Przemienienia Pańskiego w Żytomierzu?
Budowę pierwszego soboru rozpoczęto około 1851 roku, ale w 1853 roku, krótko przed ukończeniem, zawaliła się dzwonnica i uszkodziła świątynię. Ruiny rozebrano w 1864 roku (według strony soboru — w latach 1865–1866), a obecny sobór wzniesiono w latach 1866–1874; daty w źródłach nieco się różnią.
Kto był architektem soboru?
Według sobory.ru nowy projekt opracowali K. K. Rochau, E. Gibert i W. G. Szałamow; travels.in.ua wskazuje jako architekta Karla Rochaua. Strona soboru podaje jako autora projektu barona von Mikwitza, a Karola Majewskiego, Ernesta Giberta i Karla Rochaua jako tych, którzy dopracowali rysunki; Szałamow wykonał szkice ikonostasów.
Jakiego kamienia użyto w soborze?
Mury są z cegły, a wykończenia wykonano z granitów i labradorytów ziemi żytomierskiej — miejscowego kamienia, z którego słynie ten region.
Jaką wysokość ma sobór?
Źródła podają różnie: 50 lub 53 metry dla soboru i około 59,6 metra dla dzwonnicy według sobory.ru.
Co stało się z soborem pod władzą sowiecką?
Według sobory.ru w 1930 roku zrzucono dzwony z dzwonnicy; największy ważył około 8,2 tony. Sobór zamknięto w 1931 lub 1932 roku (źródła się różnią), a ikonostas i kiot zniszczono. W 1941 roku wznowiono nabożeństwa.
Źródła 21
- Спасо-Преображенський кафедральний собор: Історія (сайт собору)
- А. Г. Туманик. Архітектура та історія створення Спасо-Преображенського кафедрального собору в Житомирі // Вісник ТДАБУ, т. 21, № 1, 2019, с. 74–84
- Sobory.ru. Кафедральный собор Спаса Преображения, Житомир (стаття на сторінці об'єкта)
- Sobory.ru: фото-сторінка собору («Год постройки: между 1857 и 1874»)
- Via Regia Ukraine: Transfiguration Cathedral
- Zhytomyr Day: Спасо-Преображенський собор — історія, архітектура та факти
- Ukraine Kyiv Tour: Transfiguration Cathedral, Zhytomyr
- Religiana: Transfiguration Cathedral, Zhytomyr
- Turpravda: Spaso-Preobrazhensky Cathedral, Zhytomyr
- Discover Ukraine: Cathedral of the Holy Transfiguration, Zhytomyr
- Encyclopedia of Ukraine. Zhytomyr
- Житомир — Велика українська енциклопедія (ВУЕ)
- Преображенський собор Житомира (zabytki.in.ua)
- Azbyka. Архиепископ Агафангел (Соловьев)
- Azbyka. Модест (Стрельбицкий), еп. Волынский и Житомирский
- Azbyka. Свято-Анастасиевский женский монастырь (Житомир)
- Суспільне Житомир. У Житомирі в постійному користуванні релігійних громад УПЦ перебуває вісім земельних ділянок (10.05.2023)
- Житомир.info (10.04.2023)
- Малин Медіа. У Житомирі почали вивчати архіви, щоб встановити власників храмів УПЦ МП (17.04.2023)
- Житомирська єпархія УПЦ. Вербна неділя. Літургія у Житомирському Спасо-Преображенському кафедральному соборі (13.04.2025)
- Телеграф. Яким був Житомир 120 років тому

- Miasto
- Żytomierz, obwód żytomierski
- Zbudowano
- 1866–1874 (pierwsza próba od 1851 r., zawalenie w 1853 r.)
- Typ
- świątynia na planie krzyża, trójnawowa, pięciokopułowa, z czterokondygnacyjną dzwonnicą
- Materiał
- cegła; wykończenia z żytomierskiego granitu i labradorytu
- Stopień zbadania
- 29%





