Bridgeport w Connecticut: kaplica ozdobiona w dwa miesiące
Kaplica była biała. Cała, oprócz okien i drewna: te były bardzo ciemne. Tak bywa z wnętrzami, których nikt nie zaprojektował do końca. Stoją uczciwie, a nie ma w nich na czym oka zawiesić.
Z kościoła w Bridgeport w stanie Connecticut zadzwoniono do pracowni Canning Liturgical Arts z prośbą, by wyobrazić sobie, jaka mogłaby się stać ich niewielka kaplica adoracji eucharystycznej ojca Pio. Termin podano od razu: do Bożego Narodzenia. Na projekt i dekorację całego wnętrza zostało około dwóch miesięcy.
Zaczęto, jak mówi pracownia, od ołówka i akwareli. Do pracy przystąpiono po tym, jak zamawiający zatwierdził szkic.
Zamawiający, według pracowni, chciał miejsca cichej modlitwy – „odtrutki na zaniedbane miasto wokół”. Rozwiązanie okazało się proste w budowie. Od wejścia do ołtarza ściany mają ten sam ciepły ochrowy kolor, ale im bliżej prezbiterium, tym bardziej wyrafinowana dekoracja. Gwiazdy na suficie gęstnieją w ten sam sposób. W prezbiterium przestrzeń otula błękit ze srebrem płatkowym. Wzór jest tam własny: trzy skrzyżowane gwoździe, znak Ukrzyżowania i stygmatów ojca Pio.
Teraz o kamieniu. Ołtarz w tej kaplicy jest gipsowy, malowany pod marmur kararyjski, a pracownia pisze o tym wprost.
Czytamy to bez uśmiechu. Malowanie pod marmur to osobne rzemiosło, a dobry rzemieślnik wykonuje je tak, że ręka sama się wyciąga, żeby sprawdzić. Znamienne jest tu co innego: marmuru w ołtarzu nie ma, a mimo to go przedstawiono. Ołtarz bez kamienia człowiek wyobraża sobie z trudem.
Prawdziwa płyta różni się jednym. Waży tyle, ile waży. Dlatego o kamieniu na ołtarz warto myśleć już na etapie rysunku, razem z podstawą i podłogą, która ten ciężar udźwignie.
